Бөшкесінен  тұрғанда  жаман  жатып,

Адалдарын  сараптап,

                                       арамзасын,

Диоген  адамдардың  арасынан

Шырақ  алап  іздепті  адамзатын.

 

Қу  тірліклің  тылсымын  танығанша,

Сау  басына  табатын  дауы  қанша.

 Душар  болар  еді  ғой  дұшпанына,

Абайламай  адамды  тауып  алса.

 

Сыртым  бүтін,

                           іштегі  жарам  басым,

Шарам  бар  ма  пенде  боп  жаралғасын.

Шырақ  алып  шарқ  ұрам,  қалатындай

Адамдардың  ішінде  арам  қатып.

 

 

           ***

 

Шомылып  неонның  сүт  сәулесіне,

Келгендей  болды  қала  тәубесіне.

Ғарыштан  үңіледі  қараңғылық,

Ғаламдық  сана  сіңген  зердесіне.

 

Танытып  Көктәңірге  жақындығын,

Жұлдыздар  тамызады  жасыл  нұрын.

Ұйытып  мантраның  мақамына,

Иықтан  түсіреді  ғасыр  жүгін.

 

Таулардың  тамсандырып  құзар   басын,

Қолыма  ғашық  жұлдыз  құлар  ма  шын.

Тәңірге  табынатын  сәтім  осы,

Көршіңнен  бұндай  түнде  құдай  жақын.

 

Тыйуға  тура  жолдан  тайғандарын,

Жолдайды  жер  үстіне  пайғамбарын.

Тығындап   «град»тардың  өңештерін,

Киевтің  ұйықтатады  майдандарын.

 

Тиылып  төрелердің  «ұр  тоқпағы»,

Жұмыссыз  есеңгіреп  тұр  сотқары.

Ұлындай  бір  атаның  мына  түнде,

Богдан  мен  Борис  патша  ұрпақтары.

 

 

               ***

 

Шегіп  келем  аңқаулықтың  зардабын.

Арманым  деп  ақ  сағымды  қармадым.

Елес  сынды  өтіп  жатқан  өмірім,

Өң  бе  түс  пе  ажырата  алмадым.

 

Тіл  табыса  алмай  қойдым  кісімен,

Адам  мейлі  алдасын-ақ,

                                                  түкірем.

Қаз  өсірмек  болып  алдым  жұмыртқа,

Қолтаурын  жарып  шықты  ішінен.

 

Бақ  өсірдім,

                         тәтті  жеміс  көкседім,

Итжидек  боп  өсіп  шықты  еккенім.

Жолдас  болып  шыға  келді  жексұрын,

Жамылып  ап  жақсылықтың  шекпенін.

 

Көсем  де  жоқ  көпті  көрген,

                                                       жөн  білер,

Әйел  де  жоқ  айтқанына  көндірер.

Мен  «ізгілік  қоғам»  құрып  жұргенде,

Қылмыс  жасап   үлгіреді  шенділер.

 

Ақіретке  қалған  шақта  аз  ақ  күн,

Аражігін  мадақтау  мен  мазақтың

Ажыраттым,

                     ажырастым  бәрімен,

Әйелден  де,  әлемнен  де  азатпын.

 

 

             ***

Қарашық  тұнған,

                                  аласыз

Гауһардай  мөлдір  көздерің.

Түседі  тіліп  жарасыз

Семсердей  әділ  сөздерің.

 

Ететін  елге  базына

Ойларың  ауыш,

                              сандырақ.

Таптырмас  асыл  қазына

Жүрегің  таза  жалғыз-ақ.

 

Тәрік  қып  пейіш  мекенін,

Тозақта  өмір  сүресің.

Махаббат  жалған  екенін

Білесің,  бірақ  сүйесің.

 

Өртеніп  кетер  бар  күнә

Алаудай  ыстық  сезімің.

Тұтқының  болып  қалдым  ау,

Ғайыпта  саған  кезігіп.