Қартайды  құдай,

                              сенім  де  бітті,

Киелі  кітап  көнерді.

Күдік  орнады  көңілге  күпті,

Билікке  құлдар  кенелді.

 

Аспанның  астын  кезді  жаңғырық,

Құзыры  жүрмей  құлына,

Бостандық  алған  елдің  тағдырын,

Тапсырды  құдай  «ұлына».

 

-Түсім  бе  мынау?

                                Өңімде  көрген

Ессіз  тобырға  қайранмын.

«Әйт»  десе  жусап, 

«Шәйт»  десе  өрген,

«малдарды»  қайда  айдармын.

 

Тамшы  қанымен  аластап  жерді,

«-Бар  күнә  менде,

                                   байлаңдар.

Кеше  гөр,  Әке,  адасқан  елді!» -

Жылады  Иса  пайғамбар.

 

Көнбеді  құлдар.

                           Егемен  елде

Атыс  пен  шабыс  ұдайы.

Айқышқа   Иса  шегеленгенде,

Бірге  өлді  жөйіт  құдайы.

 

Пірәдар  халқым,

                            түкті  қолыңа,                               

Жаңғырған  дінді  қабыл  ал.

Құдайға  қайта  жүкті  болуға,

Киелі  жәлеп  табылар.